ingvild lie

Forteljaren skildrar seg sjølv som «fødd inn» i folkemusikken. Ho er tett knytt til Jørn Hilme-festivalen i Valdres, både som tidligare utøvar og gjennom administrativt arbeid. På intervjutidspunktet er ho tilsett som festivalsjef. Ingvilds far var sjølv folkemusikar, og ho reiste mykje rundt saman med han alt frå tidleg barndom. Ho spelar sjølv langeleik og fører refleksjonar kring folkemusikkens renessanse og eit parallelt fenomen: skriftspråket og dialektens tilsynelatande død. 

Ved sida av festivalverksemda har forteljaren òg jobba som musikklærar. I den samanhengen har ho gjort seg merksam på at dialektbruken ofte er langt meir markert blant yrkesfagelevar enn blant elevar på studiespesialiserande. «Dei tek skikkeleg på», seier ho, «det er nesten på grensa til parodisk». Ingvild tolkar dette som eit uttrykk for at yrkesfagelevane i større grad ser føre seg ei framtid i Valdres, medan elevane på studiespesialisering oftare ønskjer seg bort frå dalføret.